Otobiyografimin ilk sayfasında sesim yok.
Başlangıcımı ailemin hafızasından ve hakkımda kurulmuş cümlelerden biliyorum. Ben daha söz söyleyecek yaşa gelmeden bedenime, geleceğime, yapabileceklerime dair hükümler çoktan verilmişti.
Yıllar içinde bazı çizgiler yer değiştirdi. Su karanın yapamadığını yaptı. Yardım bazen beni taşıdı, bazen hareket alanımı daralttı. Şarkı, kamera ve yazı önümde başka yollar açtı.
Türkiye’den Norveç’e uzanan Henüz İmkânsız, serebral palsiyi yenme mücadelemin ötesinde, hayatım üzerindeki söz hakkını devralmanın hikâyesi.
Bugün mümkün olmayan bir şeye ne zaman “imkânsız” demeye hakkımız var?