Gölet etrafı sakindi; suyun sesi ve ara sıra martı çığlıkları canlı olduğumu hissettiriyordu. Birkaç martı suyun üstünde ağır ağır ilerlerken, solda biri kanatlarını açıp havalandı. Ağaç dalları kadrajın üstünde doğal bir çerçeve kuruyor, suyun üzerindeki yay şeklindeki dalgalar bakışı merkeze doğru çekiyordu.
Bulutlu ve rüzgârlıydı; dallar sürekli oynadığı için beyaz yabani çiçek fotoğrafı çekmek beklediğimden zor oldu ama uğraşıma değdi. Yeşilin ortasında tek bir beyaz çiçek… Bu karede beni çeken şey gösteriş değil; sakinlik. Arka plandaki dağ formu “yer” duygusu veriyor; kadrajın merkezindeki narin çizgiler de kırılgan ama net bir ritim kuruyor.
Norveç’te yaz akşamı, gece güneşi ufka yaklaşırken ışık yatay akmaya başlıyor. Bu anlarda manzara “parlak” görünmekten çok katman katman okunur hale geliyor: çayırın dokusu belirginleşiyor, ağaç hattı ritim kazanıyor, dağ sırtı ise elinde kalan kar izleriyle hikâyeyi tamamlıyor.
Norveç’in kuzeyinde, Tromsø yakınlarında çekilmiş bu karede yeşil Aurora Borealis (Kuzey Işıkları) katmanları kış gökyüzünü kaplıyor. Ufka yakın bölgedeki bulut dokusu, ışığın tonlarını yumuşatırken, sağ taraftaki yapraksız ağaç kadrajın ağırlık noktasını oluşturuyor. Ön plandaki kar dokusu, sahnenin soğuğunu ve mesafesini hissettiren bir zemin gibi çalışıyor.
