Bulutlu ve rüzgârlıydı; dallar sürekli oynadığı için beyaz yabani çiçek fotoğrafı çekmek beklediğimden zor oldu ama uğraşıma değdi. Yeşilin ortasında tek bir beyaz çiçek… Bu karede beni çeken şey gösteriş değil; sakinlik. Arka plandaki dağ formu “yer” duygusu veriyor; kadrajın merkezindeki narin çizgiler de kırılgan ama net bir ritim kuruyor.
Kompozisyonda bilerek az şey bıraktım: gözün tutunacağı tek nokta çiçek, geri kalan her şey yumuşak bir fon gibi akıyor. Bu sayede fotoğraf “manzara” olmak yerine bir anın detayı gibi duruyor—sanki yürürken fark edip bir saniye durduğun o küçük sahne.
Doğa fotoğrafında bazen en güçlü etki büyük dramatik ışıklardan gelmiyor; hava kapalıyken renkler daha dürüst, tonlar daha sakin oluyor. Bu fotoğraf da o hissi taşıyor: sessiz, sade, acele etmeyen bir an.
Daha fazlası için portföyüme göz atabilirsin.